De batterijenwet onderscheidt drie basistypen batterijen: draagbare batterijen, autobatterijen (ook: startaccu’s) en industriële batterijen. Draagbare batterijen zijn batterijen die ingekapseld zijn en in de hand kunnen worden gehouden, maar niet voldoen aan de eisen voor auto- of industriële batterijen. Deze typeklasse omvat de meeste kleine batterijen die meestal vrij verkrijgbaar zijn in winkels, zoals in AA (Mignon), AAA (Micro), 9-volt block, C (Baby), D (Mono) of knoopcelstandaarden.

Batterijen, ook wel primaire batterijen of wegwerpbatterijen genoemd, kunnen niet worden opgeladen. Ze leveren respectievelijk primaire of secundaire stroom. Zink-, koolstof- en alkaline-mangaanbatterijen zijn de belangrijkste soorten. Oplaadbare batterijen daarentegen zijn energiebronnen die kunnen worden opgeladen, zoals lood-, nikkel-, cadmium- of lithium-ionbatterijen. Ze leveren secundaire stroom.

In moderne recyclingfabrieken worden lege batterijen op efficiënte wijze gerecycled en worden hun componenten teruggevoerd naar de productiecyclus.
Vlamboogovens: Alkali-mangaan- en zink-koolstofbatterijen worden omgesmolten, waardoor zink en staal worden teruggewonnen.
Vlamboogovens: Alkali-mangaan- en zink-koolstofbatterijen worden omgesmolten, wat resulteert in de vorming van zink, glasachtige slakken en ijzer-mangaan (of ferromangaan, voornamelijk voor de productie van ijzerlegeringen).
Secundaire grondstoffen: b.v. voor de constructie van auto's (staal), wegen (slakken), kruiwagens (zink), remschijven (ijzer-mangaan of ferromangaan) of mobiele telefoons (kobalt, nikkel).
Secundaire grondstoffen vloeien ook naar de productie van nieuwe batterijen.

De drie belangrijkste componenten van een batterij zijn de twee elektroden (anode (negatieve pool) en kathode (positieve pool)) en de elektrolyt. De anode is vaak een metaal, de kathode is een metaaloxide en de elektrolyt is een oplossing die de stroom van ionen mogelijk maakt. In de alkaline-mangaanbatterij is de anode zink, de kathode mangaandioxide en de elektrolyt caustische potas. In de oplaadbare NiMH-batterij is de anode een metaalhydride (een metaallegering die waterstof opslaat), de kathode is nikkeloxyhydroxide (NiOOH) en de elektrolyt is ook caustische potas.

Batterijen zijn leeg als de daarin opgeslagen energie op is. U merkt dit wanneer uw apparaat niet meer werkt. Er zijn verschillende toepassingen die verschillende energiebehoeften hebben. Daarom zijn er verschillende batterijseries om aan deze eisen te voldoen (VARTA Longlife, VARTA Longlife Power, VARTA Longlife Max Power). Toepassingen met een constante en lage energiebehoefte worden low drain apparaten genoemd (bijv. afstandsbedieningen, wandklokken, radio's, digitale weegschalen). Toepassingen met hoge energievereisten, b.v. digitale camera's, instantcamera's, bloeddrukmeters, gameconsoles, drones, op afstand bestuurbaar speelgoed, computeraccessoires of LED-zaklampen worden high drain apparaten genoemd. Als de batterijen in een high drain apparaat niet meer werken, wil dat niet meteen zeggen dat de batterijen leeg zijn. Om te testen of de batterijen nog werken, worden de batterijen in een apparaat geplaatst met een lage energiebehoefte (low-drain device). Er is ook een batterijtester die informatie geeft over de laadtoestand van de batterijen.
Indien een apparaat langere tijd niet wordt gebruikt, is het aan te raden om de batterijen uit het apparaat te halen. Anders blijft de batterij iets leeglopen en bestaat er ook een risico op batterijlekkage in het apparaat. De verwijderde batterijen kunnen daarna verder worden gebruikt in andere apparaten.

Batterijen en accu's bevatten waardevolle grondstoffen, maar soms ook gevaarlijke stoffen die schadelijk kunnen zijn voor het milieu. Om dit te voorkomen en om secundaire grondstoffen terug te kunnen winnen, moeten oude en defecte batterijen gescheiden worden afgevoerd. Vanuit de aangewezen inzamelpunten in de detailhandel, gemeenten en handel worden de batterijen eerst gesorteerd en vervolgens gerecycled. Soms bevatten lege batterijen en oplaadbare batterijen nog elektrolyten die een corrosieve werking kunnen hebben. Daarom: Batterijen horen niet thuis bij het huisvuil! Dit is zelfs zo belangrijk dat wetten in veel landen voorschrijven dat oude batterijen en oplaadbare batterijen gescheiden moeten worden afgevoerd. Om dat gemakkelijk en probleemloos te laten verlopen, hebben de batterijfabrikanten een plicht: ze moeten ervoor zorgen dat iedereen zijn batterijen en accu's eenvoudig en gemakkelijk kan weggooien. Om dit te doen, gebruiken ze vervolgens de terugnamesystemen voor batterijen, die het ophalen voor ons allemaal vrij eenvoudig maken.

Oude en defecte batterijen en accu's kunnen overal waar batterijen worden verkocht gratis worden ingeleverd, b.v. in supermarkten, drogisterijen, elektronicawinkels of bouwmarkten. Hiervoor zijn in de winkel collectebussen verkrijgbaar. Gemeentelijke recyclingcentra nemen ook oude batterijen en oplaadbare batterijen in. Andere inzamelpunten zijn te vinden bij commerciële eindgebruikers. Gooi batterijen nooit in vuur, dit kan een explosie veroorzaken. Lege batterijen, zogenaamde gebruikte batterijen, voor elektrische apparaten kunt u gratis inleveren bij de daarvoor bestemde inzamelboxen in supermarkten, elektronicawinkels, drogisterijen en bouwmarkten. Deze boxen staan ​​vaak in het entreegebied en bij de kassa's. Ook kunt u lege batterijen gratis inleveren bij inzamelwagens voor gevaarlijk afval, gemeentelijke milieucentra en milieuparken. Hier worden de batterijen gesorteerd in de recyclingfaciliteiten en gescheiden in hun afzonderlijke componenten voor een optimale recycling.
Attentie:
Om veiligheidsredenen moeten lithiumbatterijen worden beveiligd voordat ze worden afgevoerd, b.v. door de polen af ​​te plakken. Batterijen die zich in elektrische apparaten bevinden, moeten gescheiden van deze worden afgevoerd.

Ja, het weggooien van batterijen is altijd gratis. Oude en defecte batterijen en oplaadbare batterijen kunnen overal waar batterijen worden verkocht gratis worden geretourneerd. Gemakkelijke en veilige inzameling: Distributeurs van batterijen zijn verplicht batterijen gratis terug te nemen. Gemeenten of openbare afvalverwerkingsinstanties en verwerkingsinstallaties voor afgedankte elektrische apparaten en autowrakken zijn ook betrokken bij de terugname van batterijen.

Zodra batterijen beschadigd zijn, bestaat het risico dat ze gaan lekken. De lekkende vloeistof is in de meeste gevallen het zogenaamde elektrolyt als centrale component van de meeste batterijen. Dit veroorzaakt de chemische reactie en zorgt ervoor dat ionen in de batterijen worden getransporteerd. Wanneer de alkali of het zuur weglekt, worden kleine kristallen gevormd. Daarom moeten mensen handschoenen dragen wanneer een batterij lekt. Daarna kunnen de resten meestal eenvoudig worden verwijderd. Als er per ongeluk wat vloeistof op de handen terechtkomt, moeten deze grondig worden gewassen. Ook lekkende batterijen kunt u zoals gebruikelijk inleveren bij de inzamelpunten.

Inzameling:  Als de inzamelboxen bij de inzamelpunten, bijvoorbeeld bij de supermarkt, vol zijn, worden ze door een inzamelwagen opgehaald en naar een sorteerbedrijf gebracht.
Sorteren: Nu worden de ingezamelde batterijen gesorteerd op grootte en ingrediënten.  Dit gebeurt bijvoorbeeld handmatig of door middel van elektromagnetische processen, röntgensensoren, UV-sensoren of een combinatie van verschillende technieken.  Dit is nodig omdat - afhankelijk van het batterijsysteem en de inhoud van de batterij - verschillende recyclingprocessen worden gebruikt.
Recycling:  Oud wordt nieuw! De gesorteerde batterijen gaan naar de recyclingfabriek. Daar worden uit de ingrediënten waardevolle grondstoffen gewonnen, die bijvoorbeeld worden gebruikt bij de vervaardiging van auto's, bedframes en bestek. Als zogenaamde secundaire grondstoffen vloeien ze natuurlijk ook naar de productie van nieuwe batterijen. Dit hergebruik wordt recycling genoemd.

Bij het ontladen van de batterij vinden er elektrochemische reacties plaats in beide elektroden, die we hier uitleggen aan de hand van het voorbeeld van de alkaline-mangaanbatterij:
In de anode wordt zink geoxideerd tot zinkoxide en in de kathode wordt mangaandioxide (MnO2) gereduceerd tot MnOOH. De anodereactie (oxidatie) produceert negatieve ladingen (elektronen), die van de negatieve pool van de batterij via de draad en de belasting (bijvoorbeeld de gloeilamp) naar de positieve pool van de batterij stromen en weer worden verbruikt door de kathodereactie ( afname).
Om de hierboven beschreven stroom van ladingen in evenwicht te brengen, moet er een tweede stroom in de batterij vloeien. Deze stroom vereist de batterijvloeistof, het zogenaamde elektrolyt (in ons voorbeeld kaliumhydroxide-oplossing). De kaliumhydroxide-oplossing bevat hydroxide-ionen (OH-), die van de kathode naar de anode stromen en zo het circuit sluiten.
De stroom wordt in de batterij opgewekt door een elektrochemisch proces dat opgeslagen chemische energie omzet in elektrische energie. Dit proces vindt plaats tussen de anode, kathode en elektrolyt, de drie hoofdcomponenten van een batterij.

Of hij nu leeg of vol is: een batterij weegt altijd hetzelfde!  Dit komt omdat tijdens het ontladen de elektronen alleen maar van de ene pool naar de andere gaan, maar niet minder worden.  Elektriciteit weegt dus niets in de gebruikelijke zin.

Batterijen moeten op een koele, droge plaats worden bewaard. Vermijd extreme temperaturen, aangezien deze de prestaties van de batterij aanzienlijk zullen beïnvloeden. Bewaar batterijen in hun originele verpakking totdat ze worden gebruikt om bescherming tegen kortsluiting te garanderen. Laat ze niet achter in apparaten die op batterijen werken en bewaar ze niet. Je wilt natuurlijk niet elke batterij na gebruik direct weggooien en naar een inzamelpunt brengen. U kunt de batterijen dus thuis bewaren en daarna op de juiste manier afvoeren. Bij opslag moeten echter de volgende punten in acht worden genomen. Temperatuur: allereerst moeten de batterijen op een koele en droge plaats worden bewaard. Direct zonlicht moet ten koste van alles worden vermeden, anders kunnen batterijen gaan lekken of opengaan. Let op: natuurlijk mogen de batterijen ook niet in de koelkast worden bewaard, omdat sterke temperatuurverschillen een negatief effect kunnen hebben op de energieopslag.

Naast de scheiding van het gewone gemeentelijke afval is de juiste inzameling en opslag van gebruikte batterijen cruciaal, omdat onjuiste opslag kan leiden tot kortsluiting. Vooral bij batterijen die het zeer reactieve metaal lithium bevatten, kan dit direct of later leiden tot brand of zelfs kleine explosies. Consumenten moeten daarom de voorzorgsmaatregel nemen om de polen van lithium-bevattende batterijen en oplaadbare batterijen af ​​te plakken en ze niet bloot te stellen aan grote hitte of water. Vooral lithiumhoudende knoopcellen zijn gevaarlijk. Wil je zeker zijn, bewaar dan alle lege batterijen netjes gescheiden van elkaar en in laagjes in een doos gevuld met zand totdat je ze meeneemt. Batterijen die in elektrische apparaten zijn geplaatst, moeten indien mogelijk worden verwijderd en apart worden afgevoerd.